دسته بندی صنایع
صنعت رزین و چسب
در صنایع رزین و چسب، استفاده از مواد اولیه با خلوص و عملکرد بالا، نقش تعیین‌کننده‌ای در دستیابی به خواص فیزیکی شیمیایی مطلوب ایفا می‌کند. این ترکیبات پایه، ستون فقرات فرمولاسیون‌های نوین هستند و امکان طراحی دقیق‌تر ساختارهای پلیمری، بهبود چسبندگی، مقاومت حرارتی، انعطاف‌پذیری و دوام را برای رزین ها و چسبها فراهم می‌سازند.
صنعت رزین و چسب به مواد اولیه‌ای نیاز دارد که بتوانند در کنار ایجاد چسبندگی، استحکام، انعطاف‌پذیری، مقاومت شیمیایی و پایداری حرارتی مورد نیاز محصول را فراهم کنند. در این میان، اسید فرمیک در برخی سامانه‌های رزینی و چسبی می‌تواند برای تنظیم محیط واکنش، کمک به هیدرولیز ترکیبات خاص یا به‌عنوان کاتالیزگر و عامل پخت مورد استفاده قرار گیرد و آشنایی با روش های تولید اسید فرمیک نیز برای شناخت زنجیره تأمین این ماده اهمیت دارد. با این حال، نوع و مقدار مصرف آن کاملاً به شیمی رزین و فرآیند تولید وابسته است. در نهایت، کیفیت چسب و رزین حاصل تعامل مواد پایه، واکنش‌های پخت، افزودنی‌ها و شرایط فرآوری است.
رزین و چسب چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟
رزین معمولاً به ماده‌ای نرم، چسبناک یا بسیار ویسکوز گفته می‌شود که می‌تواند حاوی پیش‌پلیمرهای دارای گروه‌های واکنش‌پذیر باشد و در بسیاری از سامانه‌های ترموست، ماده پایه برای ایجاد ساختار نهایی محسوب می‌شود. چسب در مقابل یک سامانه فرمولاسیون‌شده است که برای اتصال دو سطح طراحی شده و علاوه بر رزین یا پلیمر پایه، می‌تواند شامل سخت‌کننده، حلال یا آب، پرکننده، نرم‌کننده، پایدارکننده و سایر افزودنی‌ها باشد. عملکرد چسب نیز فقط به قدرت چسبندگی سطحی محدود نیست و انسجام لایه چسب، نحوه پخت و سازگاری آن با زیرلایه اهمیت دارد. به همین دلیل در صنعت، انتخاب رزین مناسب تنها یکی از مراحل طراحی یک چسب مهندسی است.
پیشنهاد نویسنده :
بلوک‌های سازنده در صنعت رزین و چسب
بلوک‌های سازنده، مواد اولیه‌ای هستند که گروه‌های شیمیایی لازم برای تشکیل زنجیره پلیمری یا شبکه پخت‌شده را در اختیار فرمولاتور قرار می‌دهند. دی‌ال‌ها و پلی‌ال‌ها، دی‌اسیدها و انیدریدها، آمین‌ها، ایزوسیانات‌ها، ترکیبات اپوکسی و مونومرهای آکریلات و متاکریلات از جمله گروه‌های مهم این حوزه هستند. تفاوت در تعداد گروه‌های واکنش‌پذیر و ساختار مولکولی این مواد تعیین می‌کند که محصول نهایی به سمت یک پلیمر خطی، شاخه‌دار یا شبکه‌ای حرکت کند. بنابراین انتخاب بلوک سازنده مستقیماً با خواصی مانند انعطاف‌پذیری، سختی، مقاومت حرارتی، چسبندگی و سرعت پخت ارتباط دارد.
دی‌ال‌ها و پلی‌ال‌ها در تولید پلی‌یورتان و پلی‌استر
دی‌ال‌ها و پلی‌ال‌ها ترکیباتی هستند که بیش از یک گروه هیدروکسیل دارند و در تولید بسیاری از پلیمرها و چسب‌های واکنشی مورد استفاده قرار می‌گیرند. در سامانه‌های پلی‌یورتان، پلی‌ال با ایزوسیانات واکنش می‌دهد و پیوندهای یورتانی ایجاد می‌کند؛ ساختار و انعطاف‌پذیری بخش پلی‌ال نیز می‌تواند روی ویژگی‌های نهایی چسب اثر بگذارد. پلی‌اترپلی‌ال‌ها و پلی‌استرپلی‌ال‌ها رفتار یکسانی ندارند و انتخاب میان آن‌ها به مقاومت هیدرولیزی، انعطاف‌پذیری، دما و کاربرد نهایی وابسته است. بنابراین کیفیت پلی‌ال و کنترل گروه‌های واکنش‌پذیر آن از عوامل مهم در یکنواختی تولید چسب‌های پلی‌یورتانی محسوب می‌شود.
دی‌اسیدها و انیدریدها در ساخت رزین‌های پلی‌استری
دی‌اسیدها و انیدریدها می‌توانند در واکنش‌های تراکمی با الکل‌ها شرکت کنند و به تشکیل ساختارهای پلی‌استری کمک کنند. در این فرآیند، نوع اسید یا انیدرید، نسبت مواد اولیه، دما و میزان پیشرفت واکنش بر طول زنجیره و ویژگی‌های رزین اثر می‌گذارند. تغییر ساختار این مواد می‌تواند سختی، انعطاف‌پذیری، مقاومت حرارتی و رفتار رزین هنگام پخت را تغییر دهد. به همین دلیل در تولید رزین‌های پلی‌استری و آلکیدی، انتخاب دقیق مواد اولیه و کنترل شرایط واکنش اهمیت زیادی دارد و تنها افزایش مقدار یک جزء نمی‌تواند به‌صورت مستقل کیفیت محصول را تضمین کند.
آمین‌ها و ایزوسیانات‌ها در چسب‌های واکنشی
آمین‌ها و ایزوسیانات‌ها از مواد مهم در تولید برخی سامانه‌های چسبی واکنشی هستند و بسته به ساختار شیمیایی می‌توانند در ایجاد شبکه پلیمری نقش داشته باشند. در چسب‌های پلی‌یورتانی، واکنش گروه‌های ایزوسیانات با گروه‌های هیدروکسیل پلی‌ال‌ها به تشکیل پیوندهای یورتانی منجر می‌شود و در سامانه‌های دو جزئی، دو بخش واکنش‌دهنده معمولاً تا زمان مصرف از یکدیگر جدا نگه داشته می‌شوند. نسبت اجزا اهمیت زیادی دارد، زیرا کم یا زیاد بودن یکی از واکنش‌دهنده‌ها می‌تواند تعداد گروه‌های باقی‌مانده و در نتیجه ساختار شبکه نهایی را تغییر دهد. به همین دلیل نسبت اختلاط و زمان کارپذیری از پارامترهای مهم چسب‌های واکنشی هستند.
رزین‌های اپوکسی و نقش سخت‌کننده‌ها
رزین‌های اپوکسی از مهم‌ترین خانواده‌های رزین در چسب‌های مهندسی هستند و می‌توانند با سخت‌کننده‌های مناسب واکنش داده و شبکه‌ای سه‌بعدی ایجاد کنند. طبق تعریف آیوپاک، پلیمر اپوکسی از واکنش ترکیبات دارای دو یا چند گروه اپوکسی با عامل پخت ایجاد می‌شود و سخت‌کننده می‌تواند شامل آمین‌ها، انیدریدها، اسیدهای کربوکسیلیک یا ترکیبات واکنش‌پذیر دیگر باشد. انتخاب سخت‌کننده روی سرعت پخت، دمای پخت، انعطاف‌پذیری، مقاومت شیمیایی و خواص مکانیکی شبکه اثر می‌گذارد. بنابراین در یک چسب اپوکسی، رزین و سخت‌کننده باید به‌عنوان یک سامانه واحد طراحی شوند.
مونومرهای آکریلات و متاکریلات
مونومرهای آکریلات و متاکریلات در تولید رزین‌های آکریلیکی و بسیاری از چسب‌های واکنشی مورد استفاده قرار می‌گیرند و می‌توانند از طریق واکنش‌های زنجیره‌ای به تشکیل پلیمر منجر شوند. ساختار مونومر و گروه‌های جانبی آن بر سرعت واکنش، دمای انتقال شیشه‌ای، انعطاف‌پذیری و چسبندگی پلیمر اثر می‌گذارد. برخی سامانه‌های آکریلیکی به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که با نور پخت شوند و برخی دیگر از آغازگرهای شیمیایی یا سامانه‌های دو جزئی استفاده می‌کنند. بنابراین هنگام انتخاب مونومر، تنها سرعت پلیمریزاسیون مطرح نیست و باید خواص نهایی و شرایط استفاده از چسب نیز در نظر گرفته شود.
نقش اسید فرمیک در برخی سامانه‌های رزینی و چسبی
اسید فرمیک را نمی‌توان یک افزودنی عمومی برای همه رزین‌ها دانست، اما در برخی فرآیندهای مشخص کاربرد فنی دارد. برای نمونه، در یک مطالعه مربوط به رزین اوره ـ فرمالدهید، اسید فرمیک برای کاهش pH در مرحله‌ای از سنتز رزین استفاده شده و پس از رسیدن واکنش به شرایط مورد نظر، pH دوباره تنظیم شده است. در برخی سامانه‌های چسبی مبتنی بر رزین‌های آمینو نیز اسیدهای آلی از جمله اسید فرمیک می‌توانند به‌عنوان کاتالیزگر یا عامل پخت مورد استفاده قرار گیرند. همچنین در یک پژوهش، جوهر مورچه به‌عنوان کاتالیزگر هیدرولیز سیلان در یک سامانه افزایش چسبندگی به کار رفته است. بنابراین کاربرد آن باید همیشه بر اساس نوع واکنش و فرمولاسیون مشخص شود.
پیشنهاد نویسنده :
مکانیسم پخت و تبدیل رزین به ساختار نهایی
پخت مرحله‌ای است که در آن مواد واکنش‌پذیر موجود در رزین و عامل پخت با یکدیگر واکنش می‌دهند و ساختار نهایی چسب یا پلیمر را ایجاد می‌کنند. در سامانه‌های ترموست، افزایش تعداد پیوندهای عرضی باعث ایجاد شبکه‌ای می‌شود که دیگر مانند یک پلیمر گرمانرم معمولی با حرارت دوباره ذوب نمی‌شود. سرعت پخت به نوع واکنش، دما، نسبت اجزا، کاتالیزگر و شرایط محیطی وابسته است و پخت بیش از حد سریع می‌تواند زمان کارپذیری را کاهش دهد. از طرف دیگر، پخت ناقص می‌تواند باعث باقی ماندن گروه‌های واکنش‌پذیر و کاهش خواص نهایی شود.
نقش افزودنی‌ها در فرمولاسیون رزین و چسب
رزین پایه به‌تنهایی همیشه نمی‌تواند تمام خواص مورد نیاز یک چسب صنعتی را فراهم کند و به همین دلیل از افزودنی‌های مختلف برای اصلاح عملکرد استفاده می‌شود. پرکننده‌ها می‌توانند روی گرانروی، انقباض، هزینه و برخی خواص مکانیکی اثر بگذارند، نرم‌کننده‌ها برای اصلاح انعطاف‌پذیری به کار روند و مواد پایدارکننده یا اصلاح‌کننده رئولوژی نیز رفتار فرمول را در زمان تولید و مصرف کنترل کنند. مقدار و نوع این مواد باید با سیستم پایه سازگار باشد، زیرا افزودنی نامناسب می‌تواند به جای بهبود عملکرد، چسبندگی یا پایداری را کاهش دهد. بنابراین فرمولاسیون صنعتی حاصل ایجاد تعادل میان چندین ویژگی است.
پرکننده‌ها و تأثیر آن‌ها بر خواص چسب
پرکننده‌ها می‌توانند برای اصلاح خواص مکانیکی، کنترل گرانروی، کاهش انقباض، افزایش قابلیت پر کردن فاصله و در برخی موارد کاهش هزینه فرمولاسیون استفاده شوند. موادی مانند سیلیکا، کربنات کلسیم و برخی مواد معدنی بسته به نوع رزین در فرمولاسیون‌های مختلف به کار می‌روند، اما اثر آن‌ها به اندازه ذرات، سطح ویژه، مقدار مصرف و نحوه پراکندگی بستگی دارد. افزایش مقدار پرکننده الزاماً باعث افزایش استحکام نمی‌شود و در صورت پراکندگی نامناسب حتی می‌تواند نقاط ضعف ایجاد کند. بنابراین انتخاب پرکننده باید هم‌زمان با توجه به فرآیند اختلاط و خواص مورد انتظار انجام شود.
چسبندگی سطحی و انسجام داخلی چسب
یک چسب مناسب باید هم بتواند به سطح زیرلایه بچسبد و هم درون لایه چسب از انسجام کافی برخوردار باشد. چسبندگی سطحی تحت تأثیر عواملی مانند ترشوندگی، انرژی سطح، برهم‌کنش‌های شیمیایی و آماده‌سازی سطح قرار می‌گیرد، در حالی که انسجام داخلی بیشتر به ساختار و شبکه پلیمری چسب مربوط است. اگر چسبندگی سطحی خوب باشد اما شبکه داخلی ضعیف باشد، شکست ممکن است در خود لایه چسب رخ دهد و اگر انسجام مناسب باشد اما سطح به‌خوبی تر نشود، اتصال مطلوب شکل نمی‌گیرد. بنابراین طراحی چسب باید این دو جنبه را به‌صورت هم‌زمان در نظر بگیرد.
تأثیر دما و رطوبت بر رزین و چسب
دما و رطوبت می‌توانند هم سرعت واکنش‌های پخت و هم خواص فیزیکی چسب را تغییر دهند. در چسب‌های پلی‌یورتانی یک‌جزئی، رطوبت محیط می‌تواند در شروع و ادامه پخت نقش داشته باشد، در حالی که بعضی چسب‌های اپوکسی برای رسیدن به پخت کامل به شرایط دمایی مشخص نیاز دارند. افزایش دما معمولاً سرعت واکنش را بالا می‌برد، اما ممکن است زمان کارپذیری را کاهش دهد یا در برخی فرمولاسیون‌ها موجب تغییر ناخواسته در پایداری شود. بنابراین شرایط تولید، نگهداری و استفاده باید متناسب با سازوکار پخت هر سیستم تعیین شود.
رزین‌ها و چسب‌های پایه آب
در چسب‌های پایه آب، آب به‌عنوان محیط یا حامل بخش پلیمری عمل می‌کند و پس از اعمال چسب، حذف یا جابه‌جایی آب به تشکیل لایه چسب کمک می‌کند. برخی چسب‌های آکریلیکی، وینیل و پلی‌یورتانی می‌توانند به شکل پراکنه‌های آبی تولید شوند و انتخاب این سامانه‌ها در بسیاری از کاربردها به کاهش نیاز به حلال‌های آلی فرار کمک می‌کند. با این حال پایه آب بودن به معنی مناسب بودن برای همه کاربردها نیست و مقاومت در برابر آب، سرعت خشک شدن، چسبندگی به سطح و شرایط فرآوری باید بررسی شود. اندازه ذرات پلیمر، پایداری پراکنه و کنترل pH نیز می‌توانند روی عملکرد نهایی اثرگذار باشند.
رزین‌ها و چسب‌های پایه حلال
در چسب‌های پایه حلال، پلیمر یا رزین در یک حلال مناسب حل یا به شکل سامانه‌ای قابل اعمال آماده می‌شود و پس از اعمال، خروج حلال به تشکیل لایه چسب کمک می‌کند. انتخاب حلال بر اساس قدرت حل‌کنندگی، سرعت تبخیر، سازگاری با رزین، ایمنی و شرایط فرآیند انجام می‌شود. سرعت تبخیر بیش از حد می‌تواند روی زمان تشکیل فیلم و یکنواختی لایه اثر بگذارد و تبخیر بسیار آهسته نیز می‌تواند زمان خشک شدن را افزایش دهد. به همین دلیل حلال بخشی از مهندسی فرمولاسیون است و صرفاً نقش رقیق‌کننده ندارد.
چسب‌های دو جزئی و اهمیت نسبت اختلاط
در چسب‌های دو جزئی، رزین و عامل واکنش‌دهنده معمولاً تا زمان مصرف جدا نگه داشته می‌شوند و پس از اختلاط، واکنش پخت آغاز می‌شود. این ساختار امکان نگهداری نسبتاً پایدارتر اجزا پیش از مصرف را فراهم می‌کند، اما نسبت اختلاط باید در محدوده طراحی‌شده باقی بماند تا شبکه نهایی ترکیب مناسبی از گروه‌های واکنش‌پذیر داشته باشد. تغییر نسبت می‌تواند روی زمان کارپذیری، میزان پخت و خواص مکانیکی اثر بگذارد. به همین دلیل سیستم‌های دو جزئی معمولاً با روش‌های مشخص اختلاط و تجهیزات مناسب برای حفظ نسبت اجزا استفاده می‌شوند.
چسب‌های پخت نوری و نقش مونومرهای واکنش‌پذیر
برخی چسب‌های آکریلیکی و متاکریلیکی به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که با دریافت نور در طول موج مناسب، آغازگر نوری فعال شده و واکنش پلیمریزاسیون شروع شود. این روش می‌تواند سرعت بالایی در ایجاد اتصال فراهم کند، اما عملکرد آن به شدت به شدت و طول موج نور، ترکیب فرمول، ضخامت لایه و امکان رسیدن نور به بخش‌های مختلف چسب وابسته است. بنابراین چسب پخت نوری برای تمام هندسه‌های اتصال مناسب نیست و در بخش‌هایی که نور به آن‌ها نمی‌رسد ممکن است پخت کامل اتفاق نیفتد. انتخاب مونومر، آغازگر و شرایط تابش باید به‌صورت یک سیستم واحد انجام شود.
نقش اصلاح‌کننده‌ها در افزایش انعطاف‌پذیری و چقرمگی
بعضی رزین‌ها پس از پخت ساختاری سخت و نسبتاً شکننده ایجاد می‌کنند و برای کاربردهایی که تحت ضربه یا ارتعاش قرار دارند، نیاز به اصلاح دارند. اصلاح‌کننده‌های چقرمگی، الاستومرها یا برخی پلیمرهای سازگار می‌توانند برای کاهش شکنندگی و افزایش توانایی تحمل تغییر شکل مورد استفاده قرار گیرند. در چسب‌های اپوکسی، انتخاب رزین، سخت‌کننده و اصلاح‌کننده می‌تواند تعادل میان استحکام و چقرمگی را تغییر دهد. البته افزایش انعطاف‌پذیری ممکن است با کاهش برخی ویژگی‌های دیگر همراه شود و بنابراین هدف، دستیابی به تعادل مناسب برای کاربرد مشخص است.
کنترل گرانروی در تولید و مصرف چسب
گرانروی چسب باید به شکلی تنظیم شود که هم در فرآیند تولید قابلیت اختلاط داشته باشد و هم هنگام مصرف به‌درستی روی سطح پخش شود. گرانروی بسیار پایین ممکن است باعث جاری شدن چسب از محل اتصال شود و گرانروی بسیار بالا نیز می‌تواند اختلاط، پمپاژ یا پوشش‌دهی را دشوار کند. دما، درصد جامد، نوع رزین، حلال یا آب و مقدار پرکننده از عواملی هستند که بر گرانروی اثر می‌گذارند. به همین دلیل کنترل رئولوژی باید متناسب با تجهیزات تولید و روش اعمال چسب انجام شود و یک مقدار گرانروی ثابت برای همه کاربردها وجود ندارد.
پیشنهاد نویسنده :
اهمیت آماده‌سازی سطح پیش از چسب‌کاری
حتی یک رزین با عملکرد شیمیایی مناسب در صورتی که سطح زیرلایه آماده نباشد ممکن است اتصال مطلوبی ایجاد نکند. وجود روغن، گردوغبار، رطوبت، اکسیدها یا آلودگی‌های سطحی می‌تواند تماس واقعی چسب با زیرلایه را کاهش دهد و مانع شکل‌گیری برهم‌کنش مناسب شود. روش آماده‌سازی بسته به جنس سطح می‌تواند شامل پاک‌سازی، زبرکردن، خشک‌کردن یا استفاده از مواد افزایش‌دهنده چسبندگی باشد. در نتیجه عملکرد نهایی اتصال حاصل ترکیب شیمی چسب و وضعیت سطح است، نه فقط مشخصات رزین پایه.
کاربرد رزین و چسب در صنایع مختلف
رزین‌ها و چسبها در طیف گسترده‌ای از صنایع از جمله ساختمان، خودرو، مبلمان، بسته‌بندی، الکترونیک، کفش، کامپوزیت، تجهیزات صنعتی و صنایع چوب استفاده می‌شوند. دلیل استفاده از آن‌ها این است که می‌توان با انتخاب شیمی مناسب، اتصال میان مواد متفاوت را بدون نیاز به برخی روش‌های مکانیکی ایجاد کرد. برای نمونه، چسب‌های پلی‌یورتانی در کاربردهایی که انعطاف‌پذیری و مقاومت ضربه اهمیت دارد مورد استفاده قرار می‌گیرند، در حالی که اپوکسی‌ها در بسیاری از اتصال‌های مهندسی به دلیل امکان دستیابی به استحکام و مقاومت شیمیایی بالا مورد توجه هستند. نوع کاربرد تعیین می‌کند کدام تعادل میان استحکام، انعطاف، دما، رطوبت و سرعت پخت مطلوب است.
انتخاب ماده اولیه مناسب برای صنعت رزین و چسب
انتخاب ماده اولیه باید بر اساس محصول نهایی و فرآیند تولید انجام شود، نه صرفاً بر اساس نام شیمیایی یا قیمت ماده. خلوص، گروه‌های واکنش‌پذیر، رطوبت، ویسکوزیته، پایداری، سازگاری با سایر اجزا و مشخصات فنی هر ماده می‌توانند روی کیفیت محصول اثر بگذارند. در سیستم‌های واکنشی، نسبت دقیق مواد و رفتار آن‌ها هنگام پخت اهمیت ویژه‌ای دارد و در سیستم‌های پایه آب یا حلال نیز پایداری پراکنه و رفتار هنگام خشک شدن باید بررسی شود. آزمون آزمایشگاهی و بررسی عملکرد ماده در فرمولاسیون واقعی، پیش از جایگزینی یا خرید عمده، می‌تواند از بروز مشکلات تولید جلوگیری کند.
کنترل کیفیت در تولید رزین و چسب
کنترل کیفیت باید از مواد اولیه شروع شود و تا محصول نهایی ادامه پیدا کند. بررسی ویژگی‌هایی مانند ویسکوزیته، درصد جامد، زمان کارپذیری، سرعت پخت، چسبندگی، استحکام اتصال و پایداری حرارتی یا رطوبتی بسته به نوع محصول می‌تواند برای ارزیابی عملکرد ضروری باشد. در مواد واکنش‌پذیر، یکنواختی ترکیب و نسبت اجزا نیز اهمیت زیادی دارد، زیرا تغییر کوچک در مواد اولیه می‌تواند رفتار پخت را تغییر دهد. هدف از کنترل کیفیت فقط تأیید محصول نهایی نیست، بلکه شناسایی تغییرات فرآیند پیش از تبدیل شدن آن‌ها به مشکل تولیدی است.
تجارت و صنایع نیکوسرشت
تجارت و صنایع نیکوسرشت با تمرکز بر تأمین مواد اولیه و بلوک‌های سازنده مورد نیاز صنعت رزین و چسب، گروه‌هایی مانند پلی‌ال‌ها، دی‌اسیدها و انیدریدها، آمین‌ها، ایزوسیانات‌ها، مواد اولیه اپوکسی و مونومرهای آکریلیکی را از تولیدکنندگان معتبر تأمین می‌کند. این مجموعه با ارائه مشخصات فنی و پشتیبانی در انتخاب مواد اولیه، نیاز تولیدکنندگان رزین و چسب را متناسب با نوع فرمولاسیون و کاربرد نهایی دنبال می‌کند.
جمع بندی
صنعت رزین و چسب بر پایه انتخاب دقیق مواد اولیه و کنترل واکنش‌هایی شکل می‌گیرد که در نهایت ساختار و عملکرد محصول را تعیین می‌کنند. پلی‌ال‌ها، دی‌اسیدها، آمین‌ها، ایزوسیانات‌ها، اپوکسی‌ها و مونومرهای آکریلیکی هرکدام در سامانه‌های متفاوت نقش مشخصی دارند. عملکرد نهایی نیز به عواملی مانند نسبت اجزا، روش پخت، افزودنی‌ها، آماده‌سازی سطح و شرایط محیطی وابسته است. اسید فرمیک نیز در برخی فرآیندهای مشخص رزینی و چسبی کاربرد دارد و باید متناسب با شیمی همان سامانه انتخاب شود.
مقالات زیر مجموع
